Wykład poprowadzi dr Piotr Chabiera, z Wydziału Architektury Politechniki Białostockiej, z wykształcenia prawnik, historyk i historyk sztuki.
Kolekcjonerstwo i donatorstwo są zjawiskami niezwykle zróżnicowanymi, co czyni je jeszcze bardziej fascynującymi. Podłożem tworzenia kolekcji prywatnych są różne potrzeby i oczekiwania kolekcjonera, a także możliwość wyrażenia samego siebie. Od czasów najdawniejszych zbierano i troskliwie przechowywano dzieła sztuki, w tym rzemiosła artystycznego, zarówno o proweniencji obcej, jak i te rodzimej wytwórczości. To właśnie dzięki nim zapełniały się skarbce królewskie, magnackie, szlacheckie, ale także rosły kolekcje mieszczańskie, kościelne i klasztorne. Dzieje kolekcjonerstwa polskiego są równie interesujące, jak jego stopniowy rozwój. Od lat piękno i subtelna uroda, poziom artystyczny i wyjątkowość przedmiotów, zachwycała, uwodziła i stawała się obiektem pożądania. Nabywcami tych unikatowych i zazwyczaj bardzo drogich przedmiotów byli nie tylko władcy i magnaci, ale także kolekcjonerzy dysponujący znacznie mniejszymi środkami finansowymi, tak jak Marian Morelowski czy Feliks Jasieński.
Podobnie do kolekcjonerstwa kształtowało się donatorstwo kolekcji polskich. To właśnie dzięki hojności licznych donatorów istnieją muzea w kraju i za granicą. Donacje mogą obejmować zarówno zakup dzieł sztuki bądź ich przekazanie z prywatnych kolekcji, jak również finansują konserwacje obiektów czy też organizację specjalnych wydarzeń. Wśród licznych filantropów kolekcji polskich warto wymienić dwie postacie – Karolinę Lanckorońską i Juliana Godlewskiego, bez których Kolekcje Zamku Królewskiego w Warszawie czy Zamku Królewskiego na Wawelu nie posiadałyby tak wspaniałych obiektów.
